Sessizlik, bazen en gürültülü çığlıktan daha fazla şey anlatır. Karşımda duran masanın üzerinde, yıllarca emek verdiğim, uğruna uykusuz gecelerimi feda ettiğim o projenin iptal belgesi duruyordu. Ama mesele sadece bir kağıt parçası değildi. O kağıt, benim hırslarımın, kibrimin ve başkalarının hakkını gözetmeden attığım adımların bir bedeliydi.
İçimde bir yerlerde bir sızı vardı; sanki göğüs kafesimden bir parça kopup gitmiş gibi. İnsan, kendi elleriyle ördüğü duvarın altında kaldığında canı yanıyor. Fakat o an, pencereden dışarıya, gri gökyüzüne bakarken dudaklarımdan dökülen cümle beni bile şaşırttı: “Vicdanen adalet yerini buldu.”
Kaybetmenin Haklı Gururu
Yıllarca “kazanmak” üzerine kurulu bir hayat yaşadım. Başarıya giden yolda ezilen çiçeklerin kokusunu duymazdan geldim. Ta ki bugün, o çiçeklerin benim bahçemde solduğunu görene dek. Kendimden bir parça kopmuştu; itibarım, maddiyatım, belki de geleceğim sarsılmıştı. Ama garip bir hafiflik hissettim.
Dünya, biz hep “hep bana” dediğimiz sürece dönmeye devam ediyor ama asla güzelleşmiyor. Güzelleşmesi için, insanın kendi aleyhine olan bir kararda bile adaletin kutsallığını selamlayabilmesi gerekiyormuş. Ben bugün, kendi zararıma sevinmeyi öğrendim. Çünkü biliyordum ki; eğer bu darbeyi almasaydım, bir başkasının hayatından koca bir ömrü çalmaya devam edecektim.
“Adalet, sadece başkaları için talep ettiğimizde bir istek; kendimizden eksildiğinde kabullendiğimizde ise bir devrimdir.”
Yeni Bir Dünyanın Eşiğinde
Düşünsenize, herkesin bu noktaya geldiğini… Bir tüccarın, fazla kar ettiğini fark edip “Bu hak değil” diyerek parasından vazgeçtiğini; bir politikacının, koltuğunun hakkını vermediğini anlayıp istifa ettiğini… İşte o zaman dünya, sadece üzerinde yaşanılan bir toprak parçası olmaktan çıkıp, ruhların nefes aldığı bir yuvaya dönüşecek.
Ben bugün o yuvaya ilk adımımı attım. Canım yanıyor mu? Evet. Eksildim mi? Kuşkusuz. Ama ruhumun terazisi uzun zamandır ilk kez bu kadar dengede. Kendi haksızlığımın faturasını ödemiş olmanın verdiği o buruk ama asil huzur, kazandığım tüm zaferlerden daha değerli.
Eksilerek Çoğalmak
Kendi canımızdan bir parça koptuğunda dahi “Adalet yerini buldu” diyebildiğimiz gün, insanlık gerçek reşitliğine ulaşacaktır. Ben bugün o çocukluktan sıyrıldım. Yarın uyandığımda belki cebim daha boş, masam daha ıssız olacak; ama yastığa başımı koyduğumda, evrenin o muazzam dengesine bir çentik atmış olmanın huzuruyla uyuyacağım.
Dünya daha yaşanabilir bir yer olacaksa, bu ancak bizler kendi celladımız olduğumuzda bile hakikati savunabildiğimizde mümkün olacak.
