Bunca yıllık yaşamımda en sönük ve insanların hiç heyecan yaşamadıkları bir yeni yıl yaşıyorum desem çok da abartmış olmam.
Evet tamam, dünyada yaşanan bir çok olumsuzluk var.
Savaşlarda ölen insanlar, doğal afetlerin yok ettiği yaşamlar hepimizin ortak acısı.
Bunların da muhakkak etkisi vardır.
Ama bizde buna bir de toplumsal buhran noktasına gelen umutsuzluk da eklenmekte.
Uzunca bir süredir ekonomik anlamda yaşanan yüksek enflasyon ve buna bağlı hayat pahalılığı çok geniş bir kesim üzerine bir karabasan misali çökmüş durumda.
Öte yandan son zamanlarda sürekli konuşulan yolsuzluklar ve buna paralel yaşanan bazı adli durumlar da insanlar üzerinde son derece olumsuz bir psikoloji yaratmış durumda.
Pandemi döneminde bile görülmemiş bir toplumsal buhran ve gelecek korkusu üzerimize düşmüş durumda.
Birçoğu bu durumu siyasete mal etmekte ve gelecek yıl içerisinde yaşanacak bir seçim ile düzeleceğinden bahsetmekte.
Bu işin en temel basamağı.
Keşke o kadar kolay olsa.
İçerisinde bulunduğumuz psikoloji aşmak o kadar kolay olmayacak.
Çünkü hasar çok büyük.
Önce insanların yarına, yani geleceğe inanması lazım.
Bunu sağlamanın yolu da istikrardan geçmekte.
Son yıllarda siyasetimizde çok fazla kullanılan istikrar kelimesi yeni dönemde de hayatımızda olmalı.
Seçimin her şeyi düzelteceğini düşünmek doğrudur ama yetersizdir.
Sadece seçim ile bu iş bitmez.
Bu ülkenin beş yıl boyunca iktidar sıkıntısı yaşamayacak bir istikrarlı hükümete ihtiyacı vardır.
İçerisinde bulunduğumuz toplumsal buhranı aşarken bir de siyasi buhran yaşamak en son ihtiyaç duyduğumuz şey bile değildir.
O nedenle de seçimimizi yaparken daha geniş bir vizyonla düşünüp öyle karar vermeliyiz.
Yeni yıla bir hafta kala tek motivasyonun 13’üncü maaşlar olması çok ciddi bir göstergedir.
Bu psikolojiyi hak eden bir ülke değiliz.
O nedenle de sağduyu ile düşünüp elbirliği ile hareket etmeli ve doğru adımları atmalıyız.
