Asgari Ücret Tespit Komisyonu yeniden toplandı. Yine konuşuldu, yine dağıldı, yine rakam çıkmadı. Ama artık kimse bu masadan mucize beklemiyor. Çünkü sorun asgari ücret değil; sorun, hükümetin enflasyon karşısındaki açık çaresizliği.
Aylarca süren fiyat artışlarını izleyip müdahale etmeyen bir yönetim anlayışıyla bugün asgari ücret belirlemeye çalışıyoruz. Market rafları haftada bir değişiyor, kiralar kontrolden çıkmış, elektrik ve temel tüketim kalemleri asgari ücretlinin belini bükmüş durumda. Buna rağmen masada hâlâ “uzlaşı” aranıyor.
Soruyorum:
Uzlaşılacak ne kaldı?
Asgari ücretli artık zam pazarlığı yapmıyor. Ay sonunu değil, haftayı çıkarmaya çalışıyor. Aldığı maaş, daha cebine girmeden buharlaşıyor. Bu tabloyu yaratan şey ne işçinin talebi ne de işverenin kaygısı. Bu tabloyu yaratan, enflasyonu seyreden, denetimi unutan ve piyasayı başıboş bırakan hükümet politikalarıdır.
Çalışma Bakanı “bu işi artık nihayetlendirmek istiyoruz” diyor. Elbette bitirmek istiyorlar. Ama mesele bitirmek değil, doğruyu yapmak. Çünkü bugüne kadar her “nihayet” edilen asgari ücret, birkaç hafta içinde zam yağmuruna teslim edildi.
İşçi tarafı fahiş zamları işaret ediyor, işveren enflasyon durmadan bu tartışmaların bitmeyeceğini söylüyor. Yani masadaki herkes sorunun ne olduğunu biliyor. Peki hükümet neden hâlâ çözüm üretmiyor?
Denetim yok.
Plan yok.
Enflasyonla mücadeleye dair inandırıcı bir irade yok.
Sonra da asgari ücret masasına umut yükleniyor. Oysa bu masa, hükümetin ekonomi karnesinin aynasıdır. O aynaya bakıldığında görünen şey şudur: Geçim krizi derinleşmiş, vatandaş yalnız bırakılmıştır.
Cuma günü bir rakam açıklanabilir. Ama o rakam, fiyat artışları karşısında korunmadığı sürece bir anlam taşımayacak. Asgari ücretli, yeni bir sayı değil; istikrar, denetim ve öngörülebilirlik istiyor.
Bugün ülkede asgari ücret tartışılmıyor.
Asgari yaşam mücadelesi veriliyor.
Ve bu mücadelenin sorumluluğu, artık masadaki rakamlardan çok, o masayı kuranlardadır.
