Konuya felsefi açıdan baktığınızda bu bizi yaşadığımız anın tadını çıkarmamıza götürür.
Ama biz felsefeye değil de somut gerçeklere bakarak devam edeceğiz konumuza.
Çok somut olarak bir son ve başlangıç ilişkisi örneği olarak gece-gündüz diyebiliriz.
Hangisi sondur, hangisi başlangıç..?
Gece mi gündüzün sonudur yoksa gündüz gecenin mi..?
Tamamen bizim beklentimize bağlıdır bu sorunun yanıtı.
Eğer geceyse ihtiyacımız olan o zaman günün bitmesi bizim için bir başlangıç olur.
Ama yok eğer gündüze özlemimiz varsa işte o zaman terse döner ve gece bir bitiş, yani son olur.
Hangisinin son, hangisinin başlangıç olduğu beklentilere göre değişkendir.
Somut gerçek olarak örneklendirdiğimiz gece-gündüzün bu denli soyut bir düzleme oturması mutlaka dikkatten kaçmamıştır.
Tıpkı hayatımız gibi.
Sonu olduğunu çok net bildiğimiz ama çoğumuzun bu sonu düşünmekten kaçtığı ya da korktuğu bir durumdur hayatımız.
Ama işte o malum sözün de anlattığı gibi, korkunun ecele faydası yok…
Elbet bir gün bitecek.
Bunu her şey için söyleyebiliriz.
Çünkü sonsuzluk bu dünyaya ait bir varlık değil.
O nedenle de başlangıçların ve sonların birbirine eklendiği bir dünyada yaşadığımızı asla unutmamalıyız.
Çoğu hatamızın ve içerisine düştüğümüz yanlışların temel nedeni budur, unutmak.
Hiç bitmeyecek sanıyoruz ve yanılıyoruz.
Kapılıp gidiyoruz, sonra da üzülüyoruz.
Oysa bilmeliyiz ki bu bir süreç meselesidir.
Her son bir başlangıç olur.
Bir süreç biter ve yerine yenisi başlar.
Gece ve gündüz gibi bir sarmala girmeden her bitenin yerine yeni bir sürece kavuşuruz.
Bu hep böyle oldu ve yine öyle olacak.
Çok karışık, daha doğrusu bazı yerleri kafa karıştıran bir yazı gibi oldu.
Ama değil.
Başa dönün ve bu kez tamamen siyasi bakış açısıyla okuyun lütfen…
İşte şimdi tamam oldu, mesele anlaşıldı değil mi..?
