Biz KKTC’de birlik olmayı henüz becerip bütünlüğü sağlayamamışken.
1983-2004 yılları arası en azından kıkırdaklaşmış bir KKTC haklı oluşmuşken.
Annan planı sonrası bu kıkırdaklaşmış toplumsal birlik dokusu üç ayrı çözeltinmiş parçaya bölünüp, toplumsal zemin kayganlaştırıldı.
1960-74 arası adada olan Barış’lar 1975-78 arası devlet eliyle adaya göç ettirilenler.
1980-83 Kenan evren despotizminden kaçıp barışa gelenler ve 1983 sonrası yoğun işçi göçü oluşan karma nüfus ve toplumsal dirliğin ayrışması.
Aslında Kıbrıs sorunu dediğimiz şey çoktan milli bir varoluş meselesinden bir mal-mülk yerel bir sorununa dönüştü.
Hiç tanışamadığımız bu barış adanın mal sahibi mi acaba?
Kıbrıs sorunu dediğimiz şey, artık yerel komediden başka bir şey değil.
Bizi istemeyen, insan yerine koyma tenezzülünü bile çok gören bir komşumuz var.
Ve bir de bizi aklayacak Barış Bey.
Biz KKTC Halkı çokluk guruplara bölünmüş birbirimizi yermekle meşgulüz.
Kuzeydeki Türk köyü sakinleri Güneyden göç edip geleni istemedi önce.
Sonra ikisi bir oldu 1975’te gelenleri özümseyemedi ve bu böyle bu güne geldi.
Barış ikinci kez yara aldı.
Bu doğal mıdır? Gayet tabii oldukça olağan bir durum bu.
Keşke öyle olmasa, yapacak bir şey yok.
Birbirimizle ve komşuyla barış dünyanın en güzel olgusu, ismi ve kelimesidir elbet.
Kadim Türkçe’de Barış, varışmak, yani iki insanın dostane olarak yaklaşımı anlamını taşır.
Barış, harika bir oluşumdur elbet.
Bir de bıkmadan usanmadan inatla barış diyenlerimiz var.
Yahu kıçıyla inat edenin altını belediğini bilmez misiniz.
Veya tek taraflı aşkla ilişki yürümeyeceğini hiç mi tecrübe etmediniz.
Sizin egonu yüksek ise Barış Bey’in suçu ne?
KKTC halkı henüz sosyopsikolojik birliğini ve dirliğini yakalayamamış birbiriyle kabile savaşları yapar gibiler.
İç barış ve huzuru sağlayamadan güney komşularımızla bunu nasıl başarmayı hayal edersiniz?
Yani Barış Bey iç güvenimizden aranız kötü, nasıl olacak bu iş?
Her zaman tek bir tarafın söz hakkı olduğu evliliklerin neyle sonuçlandığını bilmez misiniz.
Zoraki nikahtan keramet değil felaket beklenir.
Zorla, tecavüzle doğan çocukların adını Barış koysanız bile nafile…
Size bir sır vereyim mi?
Barış bir gün gelecek bu adaya.
Ki o gün KKTC halkının birleştiği gün olacak.
Yani nereden gelmiş olursa olsunlar tüm KKTC halkının birleştiği gün barış gelecek.
Öyle fısıldıyor kulağıma Barış Bey.
Diğer yandan, Kıbrıslı Rum’lardan barış dilenen bazı sol ve sağ siyaset muhteremleri sıra Türkiye ile dostluk etmeye gelince en azılı muhalefet, en keskin nefretçi, en mızır inatçı kesiliyor.
Oysa Kıbrıs adasındaki barışı garantörleri kurgulayıp onayımıza sunacak.
Garantörlerle barışmadan nasıl olacak bu barış.
Bu adada doğmuş büyümüş ve yarım asırlık yaşa gelmiş bir birey olarak. Türkiye’de hiç bir siyaset parti şakşakçısı değilim. Sadece Türkiye’ciyim ve Türküm, seviyorum Türkiye Halklarını.
Kıbrıslı Türküm ve ada aşığıyım.
Kuruluşuna Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin öncülük ettiği ve garantörü olduğu Kıbrıs Cumhuriyetine alınmayan yüzbinlerce KKTC vatandaşı’nın Anayasayla korunan KKTC vatandaşlık eşitlik hakkı, seyahat özgürlüğü hakkı hiç acımasızca çiğnenip bu hiç konuşulmazken.
Rum hükümeti ve polisinin uyguladığı faşist ve gayrı insani muameleler neden hiç söz konusu edilip politika üretilmiyor?
Oysa hakiki barış adaya nerden gelmiş olursa olsun Rum ve Türk halkının yaklaşımı ve yakınlaşması ile gelecek.
Bı böyle hiç de barışık bir durum değil.
Mesele sadece politik nedenlerle Türkiye’ye alınmayan KKTC VATANDAŞI sorunundan da ibaret değil.
KKTC vatandaşının seyahat özgürlüğü konuşulacak ve çözüm aranacaksa.
Bugün 50 yaşına basmış seyahat özgürlüğü kısıtlanan, hatta bilakis engellenen vatandaşın, sorunlarına çare bulma amaçlı, kimin hangi giriş kapısında engellendiğine bakılmaksızın kapsamlı çözüm politikaları üretilmeli.
Kıbrıs’ta doğmuş büyümüş vatandaşların Güneye geçiş hakkı da konuşulsun.
Köken etnisitesine bakılmaksızın birleşenilen, konuşabilen, kucaklaşabilen insanlarla gelir barış.
Barış I, toplumların, insanların bireysel olarak birbirine yaklaşıp temas etmesiyle gelir.
Tepeden iki liderin didişmesiyle değil.
Tek taraflı sorun çözme taktik oyunları bencillikten başka bir şey değil.
Buna barış arayışı değil, yarış arayışı denir.
KKTC hükümet sözcüleri Türkiye’ye politik nedenlerle alınmayan KKTC vatandaşlarını dert edindiği kadar Güney Kıbrıs’a alınmayan KKTC vatandaşlarının seyahat özgürlüğü peşine düşüp vatandaşları arası barışı inşaa ettiği zaman barış ve güven adımları sıklaşır kanaatindeyim.
Öyle komşunuzu, dünürünüzü, hısımınızı, 51 yıldır bu adada yaşayan soydaşlarınızı yok sayarak toplumsal varlığımıza ihanet etmiş olacağımızdan bir yere varamayız.
Çoğunluğun çok sesli korosuyla başarırız barışı.
Aksi taktirde barış adına tüm konuşulan, yazılan, propagandası yapılan, protesto edilen onca durum boş balon, işgüzarlık ve vatandaşlık ayrımından başka bir şey değildir.
Gönül ister ki kimsenin yoluna taş konup seyahat özgürlüğü engellenmesin. Barış önce bu adada özgürce seyahat etmeyle gelsin.
Kıbrıs Cumhuriyeti için mücadele ediliyor ama, sevgili komşumuz bu ortaklıkta bizi istemiyor.
Kaç defa kovulacağız bir kapıdan.
Kıbrıs Cumhuriyeti tarihi ve vatandaşlık tarihçesini biliyorum, merak etmeyiniz.
Mesele vatandaşlık fırsat eşitliği, anayasal hukuki denge eşitliği meselesinde adaletli duruş sergileyebilme meselesidir.
Kuzeyde adaleti sağlayamayanlar barışın en nihayet geleceği noktada büyük yanılgı içindeler.
Biz KKTC topraklarında şuralı Türk buralı Türk diye birbirimizle ayrışıp kendi başımızı yerken Baroş Bey mabadıyla güler halimize.
Sahi, kim bu Barış? Nereli? Yerli mi? Göçmen mi? Ne zaman nerden gelmiş bu adaya? Halisi muhlisi kimlerdenmiş?
Soruları Barış Beyi bu adaya getirmez.
Candaş Özer Yolcu
